Wat is impermanent loss in DeFi-liquiditeitspools en hoe kun je het verminderen?

Je voegt twee tokens toe aan een DeFi-liquiditeitspool, het handelsvolume lijkt gezond en de pool blijft transactiekosten uitbetalen. Dan stijgt één van de tokens plotseling sterk in waarde. Wanneer je je positie controleert, ontdek je dat deze minder waard is dan wanneer je die twee tokens gewoon in je wallet had bewaard. Dat verschil is een tijdelijk verlies.

Tijdelijk verlies is geen mysterieuze vergoeding die door een protocol in rekening wordt gebracht. Het is een opportuniteitskost die ontstaat doordat een geautomatiseerde market maker (AMM) de activa van een liquiditeitsverschaffer herbalanceert naarmate de relatieve prijzen bewegen. Vergoedingen kunnen dit verlies compenseren, maar ze garanderen geen winst. Het praktische doel is daarom niet om te doen alsof het risico altijd kan worden geëlimineerd, maar om te begrijpen wanneer het risico groot wordt, pools te kiezen die passen bij uw risicotolerantie en de inkomsten uit vergoedingen te vergelijken met de waarde die u zou hebben gehad door simpelweg de posities aan te houden.

Wat is een tijdelijk verlies?

Impermanent loss, vaak afgekort tot IL, is het verschil tussen de waarde van activa die aan een liquiditeitspool worden geleverd en de waarde die diezelfde activa zouden hebben gehad als ze buiten de pool waren aangehouden. De huidige woordenlijst van Uniswap beschrijft het als de opportuniteitskosten die liquiditeitsverschaffers ervaren wanneer tokenprijzen veranderen ten opzichte van het aanhouden van de tokens. Zie de Uniswap Protocol Glossary .

Het woord 'tijdelijk' komt van het feit dat het verschil kleiner kan worden of zelfs kan verdwijnen als de relatieve prijs terugkeert naar het niveau waarop liquiditeit werd toegevoegd. Maar de benaming kan misleidend zijn. Als je geld opneemt terwijl er een verschil bestaat, wordt het verschil feitelijk gerealiseerd. En zelfs als je geen geld opneemt, is er geen garantie dat de prijsverhouding ooit terugkeert naar het beginpunt.

Waarom treedt tijdelijk verlies op?

Bij een klassieke AMM met een constant product, zoals Uniswap v2, volgen de poolreserves de relatie x × y = k . Hierbij zijn x en y de reservebalansen van de twee tokens en is k de invariant. Naarmate handelaren ruilen tegen de pool, verandert de reserveverhouding. Arbitragehandelaren handelen dan vaak tegen prijsverschillen tussen de pool en externe markten, waardoor de pool zich richting de bredere marktprijs beweegt. Uniswap legt dit mechanisme uit in de documentatie 'How Uniswap Works' en in de whitepaper van Uniswap v2 .

Het belangrijkste gevolg voor een LP is dat de pool automatisch verandert hoeveel van elk token de LP daadwerkelijk bezit. Als Token A stijgt ten opzichte van Token B, zorgt arbitrage ervoor dat de pool doorgaans minder van het stijgende token en meer van het andere token overhoudt. Als Token A daalt, heeft de pool de neiging om meer van het dalende token te accumuleren. In vergelijking met een passieve houder heeft de LP dus gaandeweg een deel van het beter presterende token verkocht of meer van het minder goed presterende token gekocht.

Een eenvoudig voorbeeld van een tijdelijk verlies.

Stel dat u gelijke bedragen aan ETH en een aan de dollar gekoppeld token inlegt in een pool met een constante productverdeling van 50/50, wanneer de waarde van ETH $2.000 is. U stort 10 ETH en 20.000 eenheden van de stablecoin, waardoor de startwaarde $40.000 is.

Als ETH later stijgt naar $2.500 terwijl de stablecoin op $1 blijft, zou je, door simpelweg je ETH aan te houden, 10 ETH ter waarde van $25.000 overhouden, plus $20.000 aan stablecoins, voor een totaal van $45.000. Een pool met een constant product, na arbitrage die de balans aanpast aan de nieuwe relatieve prijs, zou een equivalente positie opleveren met ongeveer 8,94 ETH en ongeveer 22.361 stablecoins, ter waarde van ongeveer $44.721 vóór aftrek van transactiekosten. Het verschil is ongeveer $279, oftewel ongeveer 0,6% van de waarde van de aangehouden ETH.

Dit betekent niet dat de LP in absolute dollarwaarde geld heeft verloren; de positie steeg van $40.000 naar ongeveer $44.721 vóór aftrek van kosten. Het tijdelijke verlies is een vergelijking met het alternatief van aanhouden, niet per se een absoluut portefeuilleverlies.

De standaardformule voor een 50/50 constant-product pool

Als de relatieve prijs verandert met een factor r , kan het rendement van de LP-positie ten opzichte van het aanhouden ervan als volgt worden uitgedrukt:

2√r ÷ (1 + r) − 1

Het resultaat is negatief wanneer de prijs afwijkt van de beginverhouding. Een verdubbeling van de relatieve prijs leidt bijvoorbeeld tot een tekort van ongeveer 5,7% ten opzichte van de beginsituatie, terwijl een verviervoudiging een tekort van ongeveer 20% oplevert. De richting maakt wiskundig gezien niet uit: een verdubbeling en een halvering creëren hetzelfde procentuele verschil voor een symmetrische pool met een constant product van 50/50.

Wordt het tijdelijke verlies gecompenseerd door de inkomsten uit vergoedingen?

Soms wel, maar niet automatisch. Traders betalen swapkosten, en die kosten compenseren liquiditeitsverschaffers (LP's) voor het verstrekken van kapitaal. De documentatie over kosten van Uniswap legt uit dat de kostenberekening verschilt per protocolversie; in versie 2 wordt de swapvergoeding van 0,30% toegevoegd aan de reserves, terwijl versie 3 en 4 de kosten apart voor posities berekenen. Zie Uniswap-kosten .

Uw werkelijke resultaat kunt u beter beschouwen als de waarde van de LP + vergoedingen en bonussen ‒ kosten , in vergelijking met de waarde van het simpelweg aanhouden van de oorspronkelijke activa. Kosten kunnen bestaan ​​uit transactiekosten, herbalanceringskosten, hedgingkosten, belastingen (indien van toepassing) en verliezen als gevolg van andere risico's. Een beleggingspool met een hoog geadverteerd jaarlijks rendement (APR) kan nog steeds onderpresteren als de koersverschillen groot zijn of als het geadverteerde rendement tijdelijk is.

Hoe je tijdelijk verlies kunt verminderen of voorkomen, van eenvoudig tot meer geavanceerd.

1. Als u het vergelijkingsrisico niet kunt verdragen, handel dan niet in volatiele valutaparen.

De enige rechtstreekse manier om het tijdelijke verlies van AMM te vermijden, is door geen liquiditeit te verschaffen aan een poolstructuur die u daaraan blootstelt. Door de activa afzonderlijk aan te houden, vermijdt u dit specifieke herbalanceringseffect, hoewel u nog steeds blootgesteld bent aan het gewone marktprijsrisico. Dit is de meest voor de hand liggende keuze wanneer uw belangrijkste doel is om uw potentiële winst te behouden van een token waarvan u sterk verwacht dat het beter zal presteren dan het bijbehorende paar.

2. Geef de voorkeur aan activa waarvan verwacht wordt dat ze gezamenlijk zullen bewegen.

Het tijdelijke verlies neemt toe naarmate de relatieve prijs tussen de twee gecombineerde activa verder afwijkt van de instapratio. Daarom kunnen paren met nauw verwante prijzen een lager divergentierisico hebben dan een volatiel token gekoppeld aan een stablecoin. In de whitepaper van Uniswap v2 wordt expliciet vermeld dat gecorreleerde activa, zoals twee USD stablecoins, over het algemeen minder tijdelijk verlies opleveren dan wanneer een van beide gekoppeld wordt aan ETH.

Maar "stabiel" betekent niet "risicovrij". Een stablecoin kan zijn koppeling met de onderliggende token verliezen, een wrapped asset kan zijn koppeling met de onderliggende token kwijtraken en een liquid-staking token kan met korting worden verhandeld. In dergelijke gevallen kan een pool die is ontworpen voor gecorreleerde activa een grote onbalans ervaren, juist op het moment dat liquiditeitsverschaffers het meest kwetsbaar zijn.

3. Kijk naar de invariant van de pool, niet alleen naar de tokennamen.

Verschillende AMM's kunnen verschillende prijscurves gebruiken. Het StableSwap-ontwerp van Curve combineert kenmerken van constant-som- en constant-product-invarianten om de prijzen vlakker te houden in de buurt van het evenwicht voor activa die bedoeld zijn om rond dezelfde waarde te worden verhandeld. In de oorspronkelijke whitepaper van StableSwap wordt uitgelegd dat dit ontwerp een veel lagere slippage rond het evenwichtspunt beoogt dan een gewone constant-productcurve.

Dat kan de verliezen bij herbalancering van echt gecorreleerde activa verminderen, maar het elimineert het risico van ontkoppeling of slimme contracten niet. Zorg er altijd voor dat u begrijpt welke aannames de pool maakt over de relatie tussen de activa.

4. Vergelijk de verwachte kosten met de realistische prijsverschillen.

Voordat u stort, doorloop meerdere scenario's. Vraag uzelf af wat er gebeurt als de relatieve prijs met 10%, 25%, 50%, een factor 2 of meer stijgt. Vergelijk vervolgens het resulterende verschil tussen de kosten voor het aanhouden van de positie en de kosten voor liquiditeitsverkopen met het redelijke rendement dat u over dezelfde periode zou kunnen behalen. Gebruik recente volumes en liquiditeit alleen als context, niet als garantie dat toekomstige kosten gelijk zullen zijn aan die uit het verleden.

Een nuttige beslissingsvraag is: hoeveel transactiekosten zou deze positie moeten opleveren om mij te compenseren voor de mate van divergentie die ik aannemelijk acht? Als het vereiste rendement op de transactiekosten onrealistisch lijkt, is de beleggingspool geen goede keuze, zelfs als het huidige jaarlijkse rentepercentage aantrekkelijk lijkt.

5. Beschouw geconcentreerde liquiditeit als een ander risicoprofiel.

In AMM's met geconcentreerde liquiditeit, zoals Uniswap v3 en v4, kan een liquiditeitshouder (LP) een specifiek prijsbereik kiezen in plaats van de liquiditeit over alle mogelijke prijzen te spreiden. Dit kan het kapitaal efficiënter maken en de opbrengst van de transactiekosten per dollar verhogen zolang de positie actief is. Nauwere prijsbereiken leiden echter over het algemeen tot een grotere blootstelling aan prijsbewegingen en vereisen actiever beheer. Uniswap merkt op dat geconcentreerde posities de kans op een tijdelijk verlies (impermanent loss) kunnen vergroten en dat posities die buiten het bereik vallen geen swapkosten meer opleveren. Zie de uitleg van Uniswap over tijdelijk verlies en het overzicht van liquiditeitsrisico's .

Voor een beginner is een bredere bandbreedte meestal makkelijker te begrijpen dan een smalle bandbreedte, maar dat garandeert nog steeds geen beter rendement. De juiste bandbreedte hangt af van de activa, de volatiliteit, de kostenstructuur, de marktdiepte en hoe vaak u bereid bent te monitoren of te herbalanceren.

6. Gevorderde gebruikers kunnen zich indekken, maar indekken brengt nieuwe kosten en risico's met zich mee.

Professionele LP's kunnen futures, opties, leningen of dynamische herbalancering gebruiken om directionele blootstelling te verminderen. Deze benaderingen kunnen de vorm van het risico veranderen, maar ze laten het niet verdwijnen. Hedging kan leiden tot financieringskosten, liquidatierisico, basisrisico, onderpandvereisten, uitvoeringskosten en extra blootstelling aan smart contracts of tegenpartijen.

Als een strategie constante herbalancering of hefboomwerking vereist om het uiteindelijke rendement aantrekkelijk te maken, evalueer dan het volledige systeem in plaats van de LP-positie op zichzelf.

Veelgemaakte fouten die het verlies van tijdelijke producten verergeren

• Het nastreven van de hoogste APR: de stimuleringsmaatregelen kunnen snel afnemen, terwijl de divergentie tussen token en prijs kan aanhouden.
• Als we de benchmark voor het aanhouden van activa buiten beschouwing laten: een positief rendement in dollars kan nog steeds slechter uitpakken dan het simpelweg aanhouden van de activa.
• Ervan uitgaande dat de vergoedingen gegarandeerd zijn: de inkomsten uit vergoedingen zijn afhankelijk van toekomstige handelsactiviteit en uw actieve aandeel in de liquiditeit.
• Het gebruik van smalle bandbreedtes zonder beheerplan: geconcentreerde liquiditeit kan buiten het bereik raken en geen kosten meer opleveren.
• Stablecoins "veilig" noemen zonder het risico van een koppeling te controleren: pools met gecorreleerde activa kunnen zwaar getroffen worden als een koppeling verbroken wordt.
• Als we alleen naar IL kijken, kunnen kwetsbaarheden in smart contracts, tokenkwaliteit, oracle-ontwerp, bridge-risico's, wijzigingen in governance en transactiekosten net zo belangrijk zijn.

Hoe controleer je of je liquiditeitspositie daadwerkelijk werkt?

Gebruik vanaf het moment van storting een consistent referentiepunt. Noteer het aantal tokens van elk type dat u hebt ingeleverd, de instapprijzen, de waarde van de storting in dollars en alle verdiende kosten of beloningen. Vergelijk vervolgens periodiek twee waarden tegen dezelfde marktprijzen:

1. Waarde van de tokens: wat de oorspronkelijke tokenbedragen vandaag de dag waard zouden zijn als u ze nooit had gestort.
2. LP-waarde: wat u vandaag uit de pot kunt opnemen, plus de claimbare vergoedingen en bonussen, minus de relevante kosten.

Als de LP-waarde na aftrek van kosten hoger is, heeft de liquiditeitsstrategie in die meetperiode beter gepresteerd dan de benchmark voor het aanhouden van de portefeuille. Als de waarde lager is, heeft de combinatie van tijdelijk verlies en kosten de verdiende vergoedingen en bonussen overtroffen.

Controleer tot slot of het resultaat afkomstig is van een herhaalbare bron van rendement. Een periode van een week met een ongebruikelijk hoog volume hoeft geen normale omstandigheden weer te geven. Evenzo kan een periode met vrijwel geen prijsbeweging het risico van een volatiel valutapaar onderschatten.

Kortom:

Een tijdelijk verlies is de prijs die je betaalt voor het toestaan ​​dat een AMM (Asset Market Maker) je vermogen herbalanceert terwijl je transactiekosten verdient. Hoe groter de relatieve prijsbeweging, hoe groter het potentiële tekort in vergelijking met een standaard 50/50-pool met een constante productverdeling. Je kunt het risico verlagen door activa te kiezen die naar verwachting gecorreleerd blijven, poolontwerpen te gebruiken die geschikt zijn voor die activa, onnodig krappe liquiditeitsbereiken te vermijden en voldoende realistische kosteninkomsten te eisen om het divergentierisico te rechtvaardigen.

Het is niet mogelijk om tijdelijk verlies betrouwbaar te "vermijden" en tegelijkertijd alle voordelen van liquiditeitsverschaffing in volatiele markten te behouden. Een veiligere besluitvormingsmethode is om eerst de benchmark voor de vastgehouden positie te modelleren, de plausibele divergentie te schatten, de verwachte kosten conservatief toe te voegen en pas daarna te beslissen of de liquiditeitspositie een risico-rendementsverhouding biedt waarmee u zich comfortabel voelt.