تراکم اتریوم و مروری بر روش‌های مقیاس‌پذیری (قسمت 1)

این مقاله مروری بر موضوع تراکم اتریوم و راه‌های مقیاس‌پذیری به اشتراک می‌گذارد.

اتریوم قدیمی‌ترین پلت‌فرم قراردادهای هوشمند در فضای رمزنگاری است و در حال حاضر با مشکلات جدی ازدحام مواجه است که کار را برای کاربران و توسعه‌دهندگان دشوار می‌کند.

اطلاعات در مورد راه حل های مقیاس پذیری اتریوم بسیار زیاد است، خوانندگان می توانند آن را در صفحات رسانه ای پروژه بخوانند، اما اطلاعات کلی بسیار اندک است، بنابراین امروز یک مرور کلی از این موضوع - تراکم اتریوم و مروری بر روش های مقیاس

رویکردهایی برای حل مشکل تراکم اتریوم

ما شخصاً برای حل مشکل فوق راه های زیر را داریم:

• اتریوم 2.0 : به مجموعه ای از ارتقاهای مرتبط با هم با هدف مقیاس پذیرتر، ایمن و پایدارتر کردن اتریوم اشاره دارد. یکی از تکنیک‌های کلیدی در اتریوم 2.0، اشتراک‌گذاری است، این امکان را می‌دهد تا کار ساخت و تأیید زنجیره به تعداد زیادی Node تقسیم شود، که کارایی نرم‌افزار مشتری را افزایش می‌دهد، همراه با سایر ابتکارات که به مقیاس‌سازی اتریوم کمک می‌کند اما این کار را نمی‌کند. امنیت سیستم را تحت تاثیر قرار دهد.
• لایه 2 اتریوم : به جای قرار دادن تمام فعالیت ها به طور مستقیم بر روی بلاک چین اصلی، کاربران اکثر فعالیت های خود را خارج از زنجیره در یک پروتکل "لایه 2" انجام می دهند. ویژگی مشترک راه حل های لایه 2 این است که تأیید اثبات تراکنش ها بسیار ارزان تر از انجام مستقیم آن در زنجیره اصلی اتریوم (Matic، Optimism، Mater، Starkware،...) است.
• اتریوم فورک (زنجیره ای دیگر اما سازگار با EVM): رویکرد دیگر برای حل این مشکل، فورک اتریوم برای انتشار یک پلتفرم قرارداد هوشمند جدید است، به گونه ای که Codebase را به گونه ای تغییر می دهد که کارآمدتر از اتریوم کار کند اما همچنان به راحتی با اتریوم سازگار است. EVM (Avalanche, Binance) زنجیره هوشمند Huobi Eco Chain،...).
• زیرساخت جدید: اگر اتریوم بیش از حد قدیمی باشد، همه مشکلات از هسته اتریوم شروع می شود، بنابراین برای ساخت اکوسیستمی که بتواند به وضعیت پذیرش انبوه برسد، به معماری جدیدی بهتر از EVM نیاز دارد (Solana، Polakdot،...)

اتریوم 2.0

همانطور که در بالا ذکر کردم، اتریوم 2.0 به مجموعه ای از ارتقاهای به هم پیوسته اشاره دارد که اتریوم را مقیاس پذیرتر، ایمن تر و پایدارتر می کند.

روند ارتقای اتریوم به اتریوم 2.0 را می توان با 3 مرحله زیر تعمیم داد:

فاز 0 - Beacon Chain (راه اندازی: 1 دسامبر)

فاز 0 با راه اندازی رسمی Beacon Chain آغاز خواهد شد. هدف فاز 0 ارائه احراز هویت و تصادفی بودن یک بلوک خرده است.

فاز 1 - زنجیره شارد (راه اندازی شد: TBD)

فاز 1 به اتریوم اجازه می‌دهد تا از طریق «شاردها» به شدت مقیاس‌پذیر شود. شبکه به 64 قطعه تقسیم می شود که همزمان فعال هستند، به این معنی که همه تراکنش ها و محاسبات را پردازش می کنند. فاز 1 همچنین به Shards اجازه می دهد تا از طریق پیوند متقابل با یکدیگر ارتباط برقرار کنند.

فاز 2 - موتور اجرایی (راه اندازی: TBD)

فاز 2 شکل نهایی اتریوم 2.0 را به ارمغان می آورد، همه چیزهایی که در مراحل دیگر ساخته شده اند با هم ترکیب می شوند. Proof of Stake جایگزین Proof of Work، Shard Chain،... 

فورک اتریوم (یک زنجیره دیگر اما سازگار با EVM)

به طور کلی، گروه پروژه‌های این بخش، Ethereum Codebase را به عنوان یک معیار در نظر می‌گیرند و سپس آن را (کم و بیش) تغییر می‌دهند تا یک پلتفرم قرارداد هوشمند با عملکرد بهتر نسبت به اتریوم داشته باشند، اما نقطه مشترک این گروه آسان است. EVM سازگار.

به عنوان مثال، زنجیره هوشمند بایننس به عنوان یک کلون اتریوم در نظر گرفته می شود. ویژگی برجسته زنجیره هوشمند بایننس این است که می‌تواند قراردادهای هوشمند ایجاد کند، که با ماشین مجازی EVM اتریوم سازگار است، این بدان معنی است که dApps روی اتریوم می‌تواند تنها با تغییرات کوچک روی زنجیره هوشمند بایننس مهاجرت کند.

در سمت کاربر، آنها فقط به چند ترفند کوچک نیاز دارند تا بتوانند با Dapp های ساخته شده بر روی این بلاک چین ها تعامل داشته باشند و از آن استفاده کنند.

در مورد دو رویکرد دیگر، به خصوص در مورد لایه 2، می توانید در قسمت 2 بیشتر بخوانید .